پنج خودروی اسپرت جذاب با نام GTO، از فراری تا پونتیاک و میتسوبیشی

GTO یکی از نام‌های جذاب در تاریخ خودروسازی محسوب می‌شود که روی مدل‌هایی افسانه‌ای نقش بسته و جاودانه شده است.

GTO؛ سه حرفی که در میان نسل‌های مختلف عاشقان خودرو به نمادی افسانه‌ای تبدیل شده است. این نام مخفف از عبارت ایتالیایی گرن توریسمو اومولوگاتو گرفته شده و به خودرویی تولیدی اشاره دارد که برای استفاده در جاده و پیست مسابقه تأیید شده است. ادامه، پنج مدل برجسته با این نام را معرفی خواهیم کرد.

فراری ۲۵۰ GTO

فراری 250 GTO که بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ تولید شد، به معنای واقعی به نام GTO وفادار بود؛ خودرویی که برای جاده و پیست ساخته شده بود. این پروژه که برای رقابت در دسته GT گروه ۳ طراحی شد، تحت هدایت مهندس ارشد جیوتو بیزارینی آغاز گردید اما بیزارینی در سال ۱۹۶۲ اخراج شد و مائورو فورگیری ادامهٔ توسعه را بر عهده گرفت. ۲۵۰ GTO بر پایه شاسی اصلاح‌شده ۲۵۰ GT SWB ساخته شد و به ترمزهای دیسکی و سیستم تعلیق مستقل جلو مجهز بود. زیر کاپوت هم یک موتور ۳ لیتری V12 کلمبو SOHC با قدرت ۳۰۰ اسب بخار قرار داشت. این خودرو چه در پیست و چه در جاده افسانه‌ای بود و تنها در ۳۶ دستگاه تولید شد. امروزه، نمونه‌های باقی‌مانده ۲۵۰ GTO از گران‌ترین و پرطرفدارترین کلاسیک‌های جهان هستند.

پونتیاک GTO

در سال ۱۹۶۴، پونتیاک پکیج پرفورمنس GTO را برای مدل میان سایز تمپست معرفی کرد. این پکیج با اضافه کردن دو نسخه از موتور ۶.۴ لیتری V8 که معمولاً در مدل‌های فول سایز استفاده می‌شد، خودروی A-Body را به هیولایی پرفورمنس و لاستیک‌سوز تبدیل کرد. GTO مدل ۱۹۶۴ موفقیت چشمگیری داشت و به‌عنوان جرقه شروع جنون خودروهای ماسل کار شناخته می‌شود. GTO بر اساس تمپست تا پایان سال ۱۹۷۳ در سه نسل تولید شد و در سال ۱۹۷۴ به‌عنوان آپشنی برای مدل کامپکت پونتیاک ونتورا عرضه شد. آخرین پونتیاک GTO بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ تولید شد که اساساً نسخهٔ ری‌بج شدهٔ هولدن مونارو بود. در سال ۱۹۶۴، پونتیاک این مدل را برای مسابقات GT فیا همولوگیشن کرد تا به معنای واقعی به نام GTO وفادار باشد.

فراری ۲۸۸ GTO

دومین فراری با نام GTO در سال ۱۹۸۴ به‌عنوان نسخه‌ای پرفورمنس عملکردی از ۳۰۸ GTB معرفی شد. این خودرو که توسط لئوناردو فیوراوانتی در پینین‌فارینا طراحی شد، اولین مدل از سری خودروهای پرچم‌دار فراری بود که بعدها شامل F40، F50، انزو و لافراری شد. ۲۸۸ GTO بر اساس شاسی فضایی لوله‌ای ساخته شد و از نسخه اصلاح‌شده موتور ۲.۹ لیتری دینو V8 مدل ۳۰۸ با دو توربوشارژر IHI بهره می‌برد که ۴۰۰ اسب بخار تولید می‌کرد. برخلاف گفته‌ها ۲۸۸ GTO به‌طور خاص برای همولوگیشن گروه B فیا ساخته نشد. هرچند فراری این خودرو را همولوگیشن کرد اما هرگز به‌عنوان خودرویی کارخانه‌ای در مسابقات شرکت نکرد. این خودروی شگفت‌انگیز بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۷ در ۲۷۲ دستگاه تولید شد و اگرچه به‌اندازه ۲۵۰ GTO نمادین نبود اما همچنان یکی از افسانه‌ای‌ترین مدل‌های فراری محسوب می‌شود.

میتسوبیشی GTO

علاقه‌مندان به خودرو اغلب به یاد ندارند که میتسوبیشی هم خودرویی اسپرت با نام GTO تولید کرده است. البته این خودرو فقط در ژاپن با نام GTO عرضه می‌شد و در خارج از این کشور 3000GT نام داشت. GTO در سال ۱۹۸۹ معرفی شد و تا سال ۲۰۰۰ در سه سری تولید شد. این خودروی اسپرت ۲+۲ با آیرودینامیک فعال، فرمان‌پذیری چهارچرخ و سیستم چهارچرخ محرک، یکی از پیشرفته‌ترین مدل‌های کلاس خود بود. GTO از یک پیشرانهٔ ۳ لیتری V6 استفاده می‌کرد که در سه نسخه ارائه می‌شد و قدرتمندترین نسخه با دو توربوشارژر تا ۳۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. برخلاف دیگر خودروهای این لیست، میتسوبیشی GTO برای مسابقات سری فیا همولوگیشن نشد و بنابراین GTO واقعی نبود.

فراری ۵۹۹ GTO

چند دهه پس از ۲۸۸ GTO، فراری در سال ۲۰۱۰ جدیدترین مدل با این نام افسانه‌ای را معرفی کرد. ۵۹۹ GTO که عضوی از خانوادهٔ ۵۹۹ GTB بود، نسخهٔ جاده‌ای مدل مخصوص پیست 599XX محسوب می‌شد که یک سال بعد معرفی شد. این مدل از بهبودهای آیرودینامیکی و فنی توسعه‌یافته توسط مهندسان تیم فرمول یک فراری بهره می‌برد. این خودرو با موتور ۶ لیتری V12 با ۶۶۰ اسب بخار قدرت، در پیست فیورانو آزمایش شد و زمان ۱ دقیقه و ۲۴ ثانیه را ثبت کرد که یک ثانیه سریع‌تر از بهترین زمان فراری انزو بود. ۵۹۹ GTO در تعداد محدود ۵۹۹ دستگاه تولید شد و در جاده و پیست عملکردی درخشان داشت، اما برخلاف پیشینیانش برای مسابقات همولوگیشن نشد.