گلگیرهای جلو و عقب بهشدت پهن شدهاند، رینگها از نوع گود هستند و یک باله عظیم از جنس فیبر کربن با پایههای گردن قویی در عقب خودنمایی میکند. ایندسنت برای بخش فنی نیز چیزی کم نگذاشته است. این هیولای دیفرانسیل عقب به سیستم تعلیق حرفهای ساخت شرکت سوئدی اوهلینز و ترمزهای کربن سرامیکی مجهز خواهد شد. انتقال قدرت نیز از طریق یک گیربکس هفت سرعته دستی صورت میگیرد که نشاندهنده تمرکز کامل بر تجربه رانندگی خالص است.
پورشه اولین بار مدلهای دماغه تخت خود را در سال ۱۹۸۲ در پاسخ به محبوبیت خودروی مسابقهای پورشه ۹۳۵ عرضه کرد. در مدل ۹۳۵، چراغهای گرد و ایستادهٔ ۹۱۱ با طراحی آیرودینامیکتری جایگزین شده بود که این ظاهر جذاب، بهسرعت به خودروهای جادهای نیز راه یافت. حالا، در شرایطی که خود پورشه با ثبت نشان تجاری Flachbau و دیده شدن نمونههای آزمایشی، در حال آمادهسازی برای احیای این مدل است، ایندسنت با پروژه ۰۲۰ خود نشان میدهد که گاهی اشتیاق و جسارت تیونرها میتواند از سرعت عمل یک خودروساز بزرگ نیز پیشی بگیرد.
منبع www.pedal.ir
